Skip to main content

Van West naar Oost

Sinds de Tweede Wereld-oorlog hebben wij ons gericht op de VS als grote voorbeeld. De EU is ontstaan in de luwte van de bescherming die de NATO, in feite de VS, ruimhartig heeft geboden. Met het verzwakken van de rol van de VS in de internationale arena, zowel politiek als economisch, zal Europa zelfstandiger en zelfbewuster moeten gaan opereren. Van Oost-Europa via West-Azië en Centraal-Azië naar China (de oude zijderoute).

Ontwikkelingen

Sinds de Tweede Wereld-oorlog hebben wij ons gericht op de VS als grote voorbeeld. De Angelsaksische opvattingen over economie, vrijhandel, kapitalisme zijn omarmd. De EU is ontstaan in de luwte van de bescherming die de NATO, in feite de VS, ruimhartig heeft geboden. Met het verzwakken van de rol van de VS in de internationale arena, zowel politiek als economisch, zal Europa zelfstandiger en zelfbewuster moeten gaan opereren. Dat zal ook consequenties hebben voor de defensie-uitgaven.

Oost-Europa

In de praktijk spelen de Oost-Europese landen nauwelijks een rol in het Nederlandse leven, terwijl Europa een markt is waar nog veel terrein te winnen is. Aandacht hiervoor zal sterk moeten gestimuleerd, van scholing in talen tot exportsubsidies en samenwerking met Oost-Europese landen.

India, China e.a.

De sterk gegroeide invloed van China is een realiteit. Nederland en de EU zullen zich moeten beraden welke delen van onze economie we willen laten opkopen, en welke niet; of onder welke voorwaarden. Het lijkt ons nu te overkomen. Maar ook vele andere landen in Azië zijn interessant. Daarom zal aandacht voor handel met Aziatische landen ook sterk moeten gestimuleerd, van scholing in talen tot exportsubsidies en samenwerking tussen landen.

 

 

Midden-Oosten

De westerse landen hebben pakken boter op het hoofd als zij praten over het verdedigen van democratische waarden in het Midden-Oosten. Onze ‘realpolitik’ richting Egypte, Syrië, Israël e.a. landen geven ons eigenlijk het recht niet meer om op morele gronden een positie in te nemen. Toch zullen we dat moeten doen, om langzaam weer het vertrouwen terug te winnen dat gesprekspartners nodig hebben. We kunnen beginnen met erkenning van Palestina en het steunen van de Koerden voor het stichten van een staat in Noord-Irak, in samenspraak met Turkije. 

Internationale gemeenschap

Samenwerken met de VS voor dit onderwerp is de afgelopen decennia volstrekt zinloos gebleken (Israël, Egypte, Iraq, Syrië). De angst om dan wel Israël, dan wel de Arabische landen (export, olie) tegen het hoofd te stoten heeft tot verlamming geleid. Ook leveren 13 EU landen wapens aan de militaire machthebbers in Egypte ondanks een wapenembargo.

Palestina – een grens trekken

Een voorbeeld is het erkennen van de staat Palestina; veel partijen in de Tweede Kamer schijnen dit te steunen, maar het komt er alsmaar niet van. Gezien de vaart waarmee allerlei andere wetten er wel doorheen zijn gewerkt, betekent dit dat het kabinet het niet wil of weer voor een lobbypartij bezweken is.

De Palestijnse staat zal zo snel mogelijk erkend worden. Ons voorstel is dat de VN de grenzen gaat bewaken van de Gaza strook en de Westelijke Jordaanoever, en een corridor waardoor Palestijnen veilig heen en weer kunnen reizen tussen hun landsdelen. Die grensbewaking is twee kanten op: Palestijnen en Israëli’s moeten tegen elkaar beschermd worden. Over enkele generaties kan de situatie mogelijk normaliseren nadat het wantrouwen wat zal zijn verminderd door het uitblijven van fysiek geweld. Wij zijn ervan overtuigd dat dit in het belang is van Palestina en van Israël. Beide partijen moeten kennelijk ook tegen zichzelf beschermd worden; anders lost het conflict nooit op.

Koerdistan

Ook de Koerden verdienen onze steun, zeker na hun beslissende bijdrage in de strijd tegen IS. Wij willen met Turkije, Irak en Syrië om tafel gaan zitten. En dan Irak voorstellen zich op te delen in, zogezegd, Koerdistan, ‘Sunnistan’ en ‘Shiistan’; gebaseerd op de volken en mensen die er leven. De huidige kunstmatige koloniale constructie werkte alleen onder een dictator. Het idee: duidelijke grenzen + eerlijke verdeling van olieopbrengsten -> vertrouwen opbouwen.

Wij zijn ervan overtuigd dat dit in het belang is van Turkije, Syrië en de andere Irakezen. Ooit zal er toch een oplossing voor een thuisland voor de Koerden moeten komen. Dan maar zo snel mogelijk, zodat er in ieder geval een conflict minder is. Wij denken dat dit ook het conflict in Turkije zal helpen verminderen, zodat de Turkse regering en bevolking zich meer kunnen richten op het oplossen van andere problemen.